Ik vertraag

Wat als vertragen niet iets is wat je toevoegt?

Die vraag ontstond onlangs in een sessie met een cliënte.

“Ik heb al nagedacht over de intentie voor vandaag,” zei ze. “Het wordt: ik vertraag.”

Ik vroeg haar hoe ze tot deze intentie was gekomen.

Ze vertelde dat ze merkte dat ze nog te vaak wordt geleefd. Met spanning en onrust in haar lijf als gevolg. Ze voelt dat ze nóg meer mag vertragen…

Maar wat bedoel je precies met vertragen? vroeg ik haar.

“Meer momenten van rust nemen voor mezelf,” zei ze. Dat ik bijvoorbeeld nadat ik de kinderen van A naar B heb gebracht, even een ademoefening doe of kort ga mediteren.

En wat brengt je dat?

“Dan voel ik meer rust van binnen.”

Ik vroeg haar verder:

Stel dat je échte rust van binnen ervaart… wat is er dan anders in je leven?

Ze dacht even na.

“Dan geniet ik meer. Dan ben ik meer aanwezig. Meer in het hier en nu.”

Terwijl ze dit zei, zag ik haar blik verzachten.

Meer genieten.

Meer aanwezig zijn.

Dát was haar werkelijke verlangen.

En toen stelde ik haar één vraag:

✨ Hoe zou het zijn als je al vertraagt terwijl je de kinderen van A naar B brengt? ✨

Ze werd stil.

En ineens viel het kwartje.

Ze hoefde niet nóg iets toe te voegen om te kunnen vertragen, maar alleen het vertragen te verplaatsen naar het moment zelf.

Soms betekent vertragen letterlijk de pauzeknop indrukken en ruimte maken voor een diepe ademhaling.

En soms zit het in HOE je de momenten leeft die er al zijn.

Vertragen brengt je o.a. terug naar

🔸aanwezig zijn in het moment en écht beleven

🔸verbinding met je gevoelens en behoeftes

🔸verbinding met de ander en je omgeving

🔸ruimte voor speelsheid en onbevangenheid

Wat verandert er voor jou als je niet later maar nu vertraagt?

Emilie